Meyhane-i Aşk İçre

Meyhâne-i aşk içre döner çark-ı kevâkib
Her zerre “ene’l-Hak” diye feryâda mütemmildir

Bu bezm-i ezel bezmi, ne dârü’l-gurûr ister
Gönlünde heves taşıyanın alnı müsemmildir

Bir şem‘ yakılmış ki yakar aklı, yakar nefsi
Pervâne olan cân, o harâretle mükemmeldir

Yanmakla olur nûr, söner sûret-i kesret
Bu sırrı bilene kül dahi ayîne-i dildir

Ey nefs! Sana düşman olanı dost mu sandın?
Bu gaflet-i sersem sana zincir, bana ibrettir

Secdede alnın yere değmezken, rükû‘da kibir
Mihrâb önünde eğri duran kalbe ne hadddir?

Bayezid-i Bistâmî geçer “Sübhânî” deyü
Çünkü onda konuşan ben değilim, nûr-ı ezel’dir

Belh’in yıkığı, bir velînin ahıyladır ki
Mugannîler çalar nevâlar saray-ı fânî bedeldir