Mevsimler Şiiri - Zeynep Buğlem

İnsanın insana yaşattığına benzer mi mevsimler?
Her mevsim üşür mü insan gibi dünya?
Her dökülüşte sızlar mı yaprağın yüreği?
Çorak toprak görür mü yüzündeki çatlakları?
Boşluğa düşen kolları sarar mı kiraz dalları?
Zemheri anlar mı saçlara düşen kırağıyı?
Göğsünde çırpınan martıyı bilir mi bahar, denizler?
Kirpiklerde biriken nemi tutar mı bulutlar?
Olmadık sağanaklar kapılır mı insan seline?
Vakitsiz gidişlerde solar mı güneşin gülüşü?
Sözler yaşa dönünce ıslanır mı çiçekler?
Mevsimlerin yolu bellidir;
döner gelir dört vakitte.
Ama vakitsiz savrulan dünler, düşler… hayaller, sevdalar,
Ömrü kışa meyilli insan ne yapsın?
Üşüyen bir hatırayı nereye saklasın?
Hangi mevsime emanet etsin kırılan yanını?
Bir bahar gecesi bile titrer mi içi böyle,
yoksa yalnız insan mı ürperir kendi gölgesinden?
Gidenlerin ardından sarar mı yollar kendini,
yoksa her adım biraz daha mı eksiltir insanı?
Gece, karanlığını paylaşır mı yüreğinle,
yoksa en çok o mu çoğaltır içindeki boşluğu?
Bir kuş konar mı suskunluğuna insanın,
kanat sesleriyle dağıtır mı içindeki sessizliği?
Ya da her sessizlik biraz daha mı büyütür
söylenmemiş sözlerin ağırlığını?
Mevsimler geçer de
aynı yerinden mi kırılır insan?
Aynı rüzgâr mı savurur içini
her defasında?
Ve insan…
her defasında yeniden mi inanır
geçeceğine?

Peki ya umut…
o da mevsimlere mi bağlıdır,
yoksa insanın en inatçı yanı mıdır
kül olsa da sönmeyen?
Bir gün ansızın ısınır mı içi insanın,
hiç beklemediği bir anda,
hiç ummadığı bir dokunuşla?
Yoksa alışır mı insan
soğuğu sevmeye,
üşüyerek yaşamaya?
Kalp, en çok nerede yorulur—
beklerken mi,
yoksa vazgeçerken mi?
Ve vazgeçmek…
bir son mudur gerçekten,
yoksa yeni bir sessizliğin başlangıcı mı?
İnsan, kendi içinden geçebilir mi bir gün,
hiç yaralanmadan?
Kendi derinliğinde kaybolmadan
bulabilir mi kendini?
Belki de bazı yaralar

Ama yine de sor kendine—geçekten sor..
her şey geçer mi gerçekten,
yoksa bazı şeyler
sadece susmayı mı öğretir insana?