Mesnevi Nefesiyle Şiiri - Erdal Balcı 2

Ru’yet dedi: “Ey yolcu, gözün gördüğüne aldanma,
Nazarını derine sal; sır, yüzeyde değil, kanmada.”
Basîret açılınca, kalp kuyu değil gök oldu,
Şu‘ur bir kuş kanadıyla ruhumu semâya doldurdu.
Sevgi, ateşten bir burak idi; içimde kişnedi durdu,
İdrak tutup dizginini, beni Hakk’a doğru yordu.
Hevâ bir gölgeydi, aklı kandırıp iz sürdürürdü;
Aşk ise bir şimşek gibi çakıp gönlümü dürdürdü.
Hübb açınca bahçesini, heves utandı kendinden,
Vefâ geldi ardından; îman eyledi gönlü ben’den.
Dirâyet aklı yoğurur, rivâyet ardın toplardı;
Hidâyet bir nur idi, gönül çölüne hoplardı.
Firâset bir arı gibi koklardı gizli balı;
Kırâat okur, İbâdet çözer her kelâmın hâlini.
Dikkat gözün kapısıdır, rikkat gönlün ince sisi;
İdrak çözer düğümleri, muhabbet eder hepsini.
Şu‘ur sabah rüzgârıdır, iç âlemi uyandırır;
İtaat, son inceliktir, kulun benliğini kandırır.
Tezekkür geçmişin bağı, tedebbür yarın seferi,
Teakkul kader ilmidir; tefekküh tartar eseri.
Tefekkür gök kubbedir, teemmül ümittir onda;
Her biri yol gösterir âşıka, kendi yolunda.
Sonra bir ses duyuldu gönlümün en derininden:
“Sabreden görür; gören hisseder; bilen iner secdeden.” “Secde eden bulur, bulan susar; susan erer sırra,
Kurtulan sevinç bulur; mutluluk döner nur’a.”
Bil ki dünya insana süs, insan da ilme aynadır;
İlmin amelle tohumudur, amelin ihlâs kanadır.
Ey yolcu, neyi ararsan kendinde ara önceden;
Benlikten eksil ki Hakk’a varasın: yol budur, özceden.