Mesafesiz Sevda Şiiri - Öznur Tali

MESAFESİZ SEVDA

​Aklıma adın gelince kalem elden düşüyor,

Mürekkep susuyor, tüm kelimeler duruyor.

Kokun sarıyor ansızın bu bomboş kağıdı,

Sanki her harf, adını heceleyip soluyor.

​Gözlerden uzak olsa da gönlüm sana tutsak,

Zor geliyor her sabah sensizliğe uyanmak.

Ne yollar engeldir bize, ne zaman bizi yorar,

Aşk dediğin; ateşinde kendi rızanla yanmak.

​Sessizce beklemek, en büyük sabırsa eğer,

Bu gönül her nefeste sadece adını anar.

Hasret bir mühür gibi vurulmuş olsa da dile,

İçimdeki yangın, sular çekilince başlar.

​Sevda dediğin harmanlanır, savrulur yelle,

Dokunmak gerekmez, sevilir ruhun eliyle.

Uzaklık sadece haritaların uydurduğu yalan,

Ruhum diz çöker, her gece senin olduğun ilde.

​Ne dağlar set çekebilir, ne denizler ayırır,

Sevenin duası, en uzak yolları bile kayırır.

​30 01 2026