Ay kendi ışığını yansıtmıyor diye,
Ay'lığından ne kaybetti?
Oysa ki ışık her zaman vardı;
Nereye gideceğini bilemedi...
Pişman olmak yaşanmışlıklardan...
Hiç pişman olmadım seni sevdiğime,
Hiç keşke demedim tanıştığımız güne.
Hep "belki" dedim, bir umut yarınlara;
Kalbimin o saf yanıyla dolaştım geçmişin senli sokaklarında.
Özlemek; tek kelime, yedi harf!
Ama içinde binlerce hasret saklı...
Dokunamadığım sen,
Duyamadığım sesin,
Tutamadığım elin,
Hissedemediğim tenin,
Her gece "sen" diye sarılıyorum yastığa,
Sonra yokluğun vuruyor yüzüme...
Çaresizce telefonu alıyorum elime;
Onda bile seni anıyorum.
Ah, yanında olabilsem sevdiğim...
Hissettiğim bu tanıdık his nereden;
Kalû Belâ’dan mı,
Yalnızlığın kendi hüznünden mi?
Neydi seni bana bu kadar çeken;
O yaralı kalbin mi,
Yaralı yerlerime dokunman mı?
Dünyaya geliş sebebim sendin;
Ezelde sözleşmiştik,
Vuslatı bu dünyada buluruz sandık.
Sonra unuttuk o sözleri...
Rabbim, "Önce beni bulmalısın," dedi, "Aradığın benim."
Senden öte bir Sen var içinde...
Yeni bir gün doğuyor, sevdiğim.
Saçlarında rüzgar,
Gözlerinde bulut var.
Kızıla çalıyor gökyüzü;
Gün ağardıkça
İçi açılıyor.
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!