Kalem küsmüş kelam suskun
Odam sessiz ya neden sustun
Az önce kimden birikmişi kustun
Bu gece hangi hissin yasını tuttun
Bu gece silüetini bile mi unuttun
Kendini hangi vicdanla uyuttun
Ben sürekli sana yazarım
Sen denk gelirsen okursun
Benim hayatım roman olsa
Baş kahramanı sen olursun
Naif ruhunla bedenime doluş
Sancım al tat ölümleri
Başını sokacak yer ararsın arından
Nazından hazlarından
Yâr güldür ya şebnem olasım gelir
Süzülürüm üstünde, yapraklarında
Dikenlerinde, allarında
Yellerin en zalimi gelip savurur beni
Ayırır bizi
Ağlarım
Dert ki başımda devasız
Ölüyorum sanki sedasız
Yar uğurlamaz ya vedasız
Yere akar kanım fedasız
Benden başka her şeyden kıskanıyorum seni
Lakin acı bir şey var
Benden başka her yerdesin
Bende senden hariç bir şey yok
Ama ne tezattır
Bir tek sen yoksun sanki
İçlerini bile görürüm ya
Keşke kör olsam
Arkamdakileri bile duyarım ya
Keşke sağır olsam
Başım çatlar ya düşünmekten
Keşke deli olsam
Sevda ateştir dersin bu kalbe korunmaz
Terbiye vermezsin ya yerinde oturmaz
Napalım köre aşkın eşkali sorulmaz
Yüreğin peşinden koşup viran olunmaz
En mis gülü tutsan da olursun ya tahrip
Varsın bülbüle aşık olsunlar
Benim kargam hapsolmaz
Çiçekler ormanda açsınlar
Çölüme her hayvan girmez
Sensiz bahar kalbimi dağlar gelir
Kaçıncı güzdür bulut ağlar gider
Gözler iken yolunu çağlar biter
Sen bilmezken burada bağlar biter
Bilsem ki gözün gözümü bulacak
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!