Merhamet Utandı Şiiri - Eray Yalçın

Sessiz çığlıklar yükselir göğe
İnsanlık sığmaz oldu bu yere
Kırıldı dallar, soldu çiçekler
Yalanla doldu bütün gerçekler

Bir damla su bile çok görüldü
Sevginin üstüne kefen örüldü
Hırs bürüdü her yanı, her anı
Unuttuk biz o kutsal canı

Merhamet utandı bulunduğu bedenden
Kaçıp gitmek istedi bu düzenden
Yürekler buz tutmuş, sönmüş ateşler
Doğmuyor artık o eski güneşler

Aynaya bakınca ne görüyorsun?
Hangi yalanla ömür sürüyorsun?
Vicdanın sesi kısılmış iyice
Korku sarıyor her yeri gece