Merhamet Şiiri - Serdar Yusuf

Merhamet

Aşkla bakan,
gözlerini ayırmaya kıyamayan iki masum damla…
Kızıl saçların ahengine tutulmuş zaman,
iki kaşın arasına köprü kuran bir tebessüm;
bütün içtenliğiyle duran bir bakış.

Susuz dudaklarımda çatlak topraklar,
aç cüzdanlar, sessiz cepler…
Empatiyi unutmuş vicdanlar,
gövdesini çaresizliğe siper eden mazlumlar…
Merhamet,
ağacın meyveye damlattığı gözyaşıdır.

Tutma rüzgârı;
damağımızda esir kalmasın.
Bırak özgür kalsın bari—
yeni yollar açsın toy yelkenlere.

Biz aynı sahilde
bir şarap kadehine eğilir, dertleşiriz;
o kırmızıya döner,
biz beyaza.