Merdivenler Şiiri - Sedat Can Ataç

I.
Ses çıkarma
Burada bu öğretildi bana
Yaklaş usulca, yakınken uzağa
Öyle gözler vardır ki anlatırdı insana
Bir adamın haz dolu kucağında
Başı boş bir aklın sokağında
Bir fahişeyim ben kaldırımda
Etrafımda, etrafında
Olmaya korktuğunuz her şeyim!
Yanıp sönen ışıklarda, buğulu aynalarda
Ve bir gün doğup, bir gün battığında
Anlatmanın, anlatılamazlığını anlatın bana…

II.
Ses çıkarma
Burada bu öğretildi bana
Okunabilir miydi ki çaresizlik mektebi kimi dudaklarda?
Afgan bir kadının tutsaklığında, onun tenhalığında
Belki de ben, sizin huzurunuzda
Bir teselli olmak isterdim uzaklara
Buradan çok uzaklara
Kalbe yakın olanlara, hayata çarpıp kırılanlara
İçine dökülüp taşanlara, ötelere dağılanlara
Yaşamı teğet geçip, ıskalayana, sonlandırana
Belki de ben, bugün sizin “huzursuzluğunuzda" Sırtımdaki bu aciz ceset ile bir örümceğin tehlikeli ağlarından geçip
Bütün imkansızlıklara bir imkan olmak isterdim…

III.
Ses çıkarma
Burada bu öğretildi bana
Sahi ister miydim?
İster miydin?
Anlamsız bir “anlam" arayışını!
Bütün neden ve nasıllara katlanmak için
Tehlikeli sular bataklığında, ölümcül bir hiçlik düellosunu?
Ne çok gürültü…
Oysaki ben her yerdeyim ve hiçbir yerliyim…
Belki de itiraf etmeliyim!
Eksik bir şeyler var
Devrilen bir şeyler
Ya bir ses ve bin nefes var aklımda
Ya da büyüleyen bir şeyler beni…

IV.
Ses çıkarma
Burada bu öğretildi bana
Belki de ben
Korkusuz bir şiire dönüşmeliyim
Cüretkâr ve tutkuyla sevişen, o sahici sözcüklere…
Belki de itiraf etmeliyim!
Eksik bir şeyler var
Devrilen bir şeyler
Fakat biz çürüyoruz, artık ışık yok
Ya bir ses ve bin nefes var aklımda
Ya da büyüleyen bir şeyler beni
Bu coşkun durağanlığımda…

V.
Ses çıkarma
Burada bu öğretildi bana
Hayalî uzaklarda, çarpık illüzyonlarda
Anımsıyorum bazı gerçekleri
Yeryüzüne kırgındım ben, buydu benim ilkem!
Bir gül bahçesi değildi, bu kör gözler önüne serilen…
Çocuk ve kadın cesetleriydi!
Buraya başka bir şans veremem!
Bir ölümü aklayamam! Öylece çekip gidemem!
Belki de itiraf etmeliyim!
Filistin sokaklarında kayıp bir yüzüm ben
Kalbim utanç ve acziyet ile dolu bazen…

VI.
Ses çıkarma
Burada bu öğretildi bana
Belki de itiraf etmeliyim
Bu acı dolu merdiveni inerken!
Yorgundum hep olmayan günlerimden
Belliydi Kurumuş ve solmuş çiçeklerimden
Kendimi daha fazla oynamak istemeyişimden
Fakat biz çürüyoruz, artık ışık yok
Ya bir ses ve bin nefes var aklımda
Ya da büyüleyen bir şeyler beni
Bu coşkun durağanlığımda…