Mercanların Kızı Şiiri - Harun Kaya

Anne
Biliyorum oyalanmış alnında çile
Gül yüzünde kermelenmiş güneşi yazının
Âh o yetimliğin, ardından öksüz kalışın
Poyraz gibi değer, çatlatır dudakları baharda bile
Kaç zaman kavruldu ciğerin anne
Kavurucu kurağında Melendiz'in
Kaç kez ıslandı çitin
Panalgine, Omeprol, Gripin
İçtikçe azan migrenin
Birde kamburu burnumun anne
Bergüzar kaldı bana senden.

Sanki el gibi
El çekince yüzümden tebessüm
Anladım sürûrum ellerinde anne
Duydum, gün yüzü göstermemişsin bana
Orakla kavgana tanık kılmamışsın
Duydum, belki yılan akar diye koynuma
Su gibi akıp gelmişin Yoncalık'tan
Üç kanayaklıdan sonra bulduğumdur demişsin
Süt gibi ak olayım diye dönüp kıbleye
Süt vermişin duydum...
Şimdi ben sana ne diyeyim anne
Âh mercanların kızı! Ellerin nerde.

Hatırlıyor musun
Çardak köyü tarlasında
Yorgun çapa sofrasında
Henüz başında kuşluğun
Şöyle yarı dudaklıca savadıma
Demirden bir bûse kondurmuştun.
Usulca el çekip azığımdan
Islak inciler saçmıştım çömelip tırman başına.
Yılların yokluğu değince bağrıma anne, yel gibi
Onulmaz ince bir sızı, paslı mıh mı desem kıymık mı
Öfkeden, demirden, kaşıktan olsa da
Özledim, özledim anne, özledim bûselerini
Âh anne! Mercanların kızı! Ellerin nerde…

Eylüldü
Küflü ekmek, siyah sıska zeytin
Gülümseyen yumurta günüydü
Sonra ekim ardından kasımdı
Sınanmamış kirli gömlek, hırsızım fare
Semirmiş böcek ve üç torba tezek
Hepsi bana hasımdı
Ağarası tutmuştu saçlarımın
Yutkunuyordum, bulutlanıyordum anne...
Hayır! Hayır bağışla beni özür dilerim
Hırsız fare, soğuk, tezek ve böcek
Konusu mu olur şiirin
Hasretliğime, yangınıma yor anne
Aç gözlerini, aç gözlerini ey mercanların kızı
Aç gözlerini de bakıver yüzüme
Âh anne! Annem! Ellerin nerde…