Menziline Varamazsın Şiiri - Sadık Kocabaş

Sen kendini dev sandın, bir zerreyi görmeden,
Hakikat deryasına, postunu hiç sermeden.
Kedi aslan davası, nefsin kör dövüşüdür,
Menzile varamazsın, bu benliği yermeden!

Kelamım kılıç olur, kibrin boynunu vurur,
Hikmetin rüzgârında, sahte vakarın kurur.
Umman diye daldığın, bir katre gözyaşıdır,
Sırra ermeyen canlar, hep kapıda savrulur!

Ocakzade dervişin, sükûtu fırtınadır,
Cahilin her bir lafı, kendine fırtınadır.
Sen familya sayarken, ben vahdeti dokudum,
Gönül gözü kapalı, bakışın bir hatadır!

Dersini almaz isen, her mısram bir kırbaçtır,
Bu yolun yolcusuna, edep en yüce taçtır.
Böbürlenip durduğun, emanet bir gölgedir,
Ruhun şu fâni handa, bir lokmaya muhtaçtır!

Savurdum külünü bak, dumanın göğe erdi,
Şu koca kainatın, bitmez imiş hiç derdi.
Sustu artık bu nefis, hakka teslim eyledi,
Kalemsiz Şair burda, mizanı yere serdi.