Memleketim Şiiri - Sefa Uslu

Gecenin karanlığı çökünce bu şehre.
Hayalin canlanıyor gözlerimin önünde.
Sessizce bir çığlıksın artık benim içimde.
Ve tekrar usul usul kayboluyorsun yine.

Sana gülüm demiştim güllerimi soldurdun.
Şu gencecik yaşımda saçlarımı yoldurdun.
Bomboş olan kalbimi sen aşkınla doldurdun.
Sanki derdim çok azdı bir dert de sen oldurdun...

İnan geçmek bilmiyor uzun uzun geceler.
Her anımda sen varsın karanlık düşünceler.
Yüreğim durmaksızın tek ismini heceler.
Sensiz çözülmüyor ki karmaşık bilmeceler...

Bakmak kolay değil ki o güzelim gözlere.
Sanki düşmüş gibiyim bir ateş çemberine.
Uzanıp da tutamaz ellerim ellerine.
Ölene dek beklerim ben, sen gelmesen de...

Unutmak yok ki benim kelime hazinemde.
Yalnızca çok sevmek var ölürcesine hem de.
Vazgeçmeden sonuna kadar ilerleyip de.
Senin için ölmek var sen sevmesen de...

Gidiyorsun demek ki şimdi çok uzaklara.
Bırakıyorsun beni burda yalnız başıma.
Hasretine dayanmak inan çok zor olsa da.
Hayat senin hayatın dilediğince yaşa...

Karadeniz dalgaları kıyılara vuruken.
Kayalara çarparak bin bir parça olurken.
Ölür gibi olurum gözlerine bakarken.
Bırak beni ne olur mutluyum ben severken...

Bu şiir benim sana duyduğum nefretimdir.
Yüreğimin içinden aşkına hasretimdir.
Kendi kendime sorup aranan hayretimdir.
Artık senin GÖZLERİN benim MEMLEKETİMDİR..