Yâr kaldı, ahı kaldı…
Tutulduğumuz hayaller kaldı…
Kavuşamamak da vardı, vedalaşamamak kaldı…
Mecburiyetin mahcubiyetiydi prangalar,
Medrese-i Yusufiyeydi dört taraflı surlar,
İşte gittiler…
Bir dahaki gelişlerine yaklaşık yetmiş iki saat var.
Sonraki zahmetlerine yedi gün…
Yeterince gelenekçilerse kırk gün sonra kapım bir kez daha ve belki de son kez sessizce çalınacak.
Sıradaki hatırlamaları kalacak üç yüz altmış beş güne…
Hangi vefa dayandı ki üç koca seneye.
Yalandı dalından koptuğum çınarın gölgesinde süpürülmelerim
Lav rüzgarlarının korunda erimelerim yalan…
Göğe uzanan ellerimin boşluğa tutunamaması,
Kendi yankımda kayboluşlarım da yalan.
Gözlerimdeki buğu,
Artık son demimdeyim ya Rab!
Zihnim zemheriye esiyor,
Dualarım dolunay, bulutlarla savaşıyor.
Güneş olmaya niyet etmiş sevdalarımdan,
Yağmurlar boşanıyor ya Rab!
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!