Maviyi seviyordu,kara bir çocukluk serdiler önüne,kirli bir sofra bezi gibi...
Elleri,belkide ellerimsiz buz,gözlerinde yalnızlık yazıyordu okuyabilene...
Loş ışıklı uzun gecelerde,yolculuk yapar geçmişe,hesap sorardı zalimlere...
En sevdiklerine adadı kendini,ruhu öksüz;kalbi anne sütü gibi pürüzsüz...
Başka bir evrende, başka bir dünya kurdu kendine,kah mutlu kah mutsuz...
05.01.2026
10:45
Kayıt Tarihi : 5.05.2026 17:14:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!