Meleğim Şiiri - Visal

Unut yağmur sonrası kokan ceketimi,
Gece yarıları sustuğum cümleleri.
Balkonunda saatlerce yanan ışığı,
Sana bakarken dalıp giden gözlerimi.

Kaldırım taşlarında kaldı ayak izim,
Bir sigara dumanı gibi dağıldı sesim.
“Geçer” dedikçe büyüdü kimsesizliğim,
Yâr, anladım; bu aşk tam bir anakronizm.

Şimdi kim toplar dağılan o günleri,
Kim taşır içimdeki sessizliği?
Al götür son nefesimi...

Meleğim,meleğim,meleğim..
Bana beni geri ver...Meleğiim...

Sonra da...

Unut beni...
Unut bu şehri.
Geceyi, denizi,
Gezdiğimiz yerleri...

Unut beni...
Bana beni ver geri
Unut beni..

Unut ellerimin üşüyen yanını,
Kış akşamı omzunda duran başımı.
Sana yazıp da göndermediğim şarkıları,
Ve içimde büyüttüğüm o sessiz sancıyı.

Tesbih taneleri gibi dağıldı zaman...
Avuçlarımda küle döndü heyecan...

Vuslata düşman olanın adı Aşk mı ?
Yoksa bizi ayıranın adı zaman mı ?
Aşk gönle gireni yapar yaramaz , mı ?
Nârâlarımın mâkâmı hicaz mı ?

Çok değil,
Bir kız sevdim günah mı?
Bir kıza yenildim gözyaşım ah mı?
Aşkın ortasına gelipte unutmak mübah mı?
Unutmak mümkünse bu bir aşk mı?

Şimdi kim toplar dağılan o günleri,
Kim taşır içimdeki sessizliği?
Al götür son nefesimi...

Meleğim,meleğim,meleğim..
Bana beni geri ver...Meleğim...