Melâmetzede Şiiri - Addan Yoksul

Gafletle yol alırken, sınır çekildi önüne.
"Taş koydular ye!" diye, "Yürü!" dediler boyuna.
Kışın adını verdiler, can versen neyine.
"Gel!" dediler, geldin; niye? "Git!" dediler enine.
"Kır!" dediler dizini, hakikat bu, ezin ne!
Feryat ettirdiler; Derviş için anası ağlarmış, kime ne.
Sırtında azığı, heybede kefeni, elde hicran asası da demine.
Ömür bitti, vade doldu, kıl vaktinde ser zemine.
​Şeytan tasalluta geçer, hıfz etsen gönlünden derine.
Tan ağarsın öyle derinden derine inine.
Gezsen de âlemi, kır dizi dibine.
Son nefesinle kör de bak. Azamettir görüne.
Dön bak: Ne sensin, ne O; hakikattir alâmeti âleme sürene.
Uyan, başsız ayaksız da koyarlar seni toprakta sürgüne.
Korkma, kalk! Ecel vaktine var. İki konuş kelam et.
Korkuyorsun, kolay mı olur melamet.