Mehmet Tevfik Temiztürk 3 Şiirleri - Şai ...

Ben otizmli çocuğum artık tanı ve anla,
Annemi babamı da say hâl hatır sormakla,

Sert bakışlar altında kapınız kapalıysa,
Otizmli çocuk diye tahammülünüz yoksa

Ben otizmli çocuğum, bilmediklerim ile
Duygu ile düşüncem var öğrendiklerimle,

Biraz hareketliyim merak dolu bir hâlle,
Çok şeye dokunurum pek ölçü bilmemekle,

Her Ramazan ayının on beşinci gününde,
Dünya Yetimler Günü farkındalık işinde,

Hem peygamberimizin hem de rab emirleri,
Koruyup gözetmemiz demek tüm yetimleri,

Baba ayrılmış gitmiş onu pek sevemeden,
Büyüdüğünü görüp, çocuğum diyemeden,

Yetim ise üzgündür çaresizim demekten,
Başı yere eğilmiş boynu büküldüğünden,

Yetim, ağlamakta babam öldü diyerek,
Çaresizlik derdinde yürekten üzülerek,

Hiç üzülme ey yetim ben senin kardeşinim!
Sen, her nerede isen Rabbime yemin ettim,

Ey benim yetimlerim, mert düşüncelilerim,
Melek ruhlu canlarım sevgi bekleyenlerim,

Yüce peygamberimiz sizler gibi yetimdi,
Yetimlik mertebesi de verilmiş bir şeydi,

İnsanlık meşgul idi yok etme bilinciyle,
Mahvetme işi dâhil doğayı kirletmekle,

Yakma fikri içinde bencil düşüncelerle,
Hiçbir fikri olmadan, cehalet bilinciyle,

Rab vardı yaratıcım bizden ilim isteyen,
Oku emri vermekle ilmi gizletme diyen,

Biz ise ne okuduk, ne ilim, ne de bilim,
Bitmez kargaşalarımız film içinde film,

Farkında bile değil, insanlık özrü için,
Kargaşa içerisinden, çıkılmıyor niçin?

Rabbi teke indirip hakikatte uzlaşsak,
Kargaşaları terk edip de ilme sarılsak,

Seviye denilen yere gidilemeyince,
İlerleme, işi de merak edilmeyince,

Tıp işi bile çıksa, umurumuzda mıydı?
Ne hak ne de hakikat çaresiz kalınırdı,