Meftun Şiiri - Murat Boztepe

Men edilmiş bir muhabbetin mahkûmuyum,
Adın, dudaklarımda mühürlü bir harf gibi taşınır.
Ne zikrim helâl, ne suskunluğum selamet;
Sana dair her ihtimal, kendime karşı işlenmiş bir suçtur.

Gözlerin  hükmü ertelenmeyen bir kıyamet
Bakmaya yeltensem azap, kaçınsam hicran büyür.
Aramızda mesafeden ziyade bir kader durur;
Yaklaşsam inkisar, uzaklaşsam inkâr olurum.

Kalbim, senden gayrıya kapatılmış bir mabed artık,
İçeri giren her his, sen diye secdeye varır.
Bu ne nefsin hevesi, ne fâni bir meyil;
Adını koysam aşk, eksik kalır  daha büyük bir şey bu.

Sana varmak, dünyaya sığmayan bir taşkınlık gibi,
dünya, bizi kaldırmayacak kadar dar.
Dokunsam haram, dokunmasam harap;
İki ihtimal de beni senden eksiltmez, kendimden eder.

İçimde, vakitsiz kopan bir tufanın artçıları var,
Her dalga sana çıkar, her enkaz bana döner.
Kovsam seni, kalbim itiraz eder;
Tutsam, kaderim reddeder.