Meftun Şiiri - Gökçe Zafer Özaki Ûftade

Kalbimde bir nur doğdu, adı Betül,
O olmadan dünya gerçek mi yoksa hayal mi, bilemem;
Gözlerim onun yüzünü arar,
Ruhum sorar: “Bu aşka değmez mi?”

Her sevgili kendi Leylâ’sını arar,
Ben de kalbimde onu, tek ve eşsiz,
Mecnûn’un çöllerine telmih,
Her acıyı aşkla yoğurdum, her kederi duaya çevirdim

Sevgi, sahip olmak değildir,
O bir nur, ruhu aydınlatan,
Benim aşkım da öyle,
Karşılık aramayan, fedakâr, ulvî bir ateş.
Onu düşündüğümde ney çalar içimde,
Güller açar bahçemde,
Semazen gibi döner kalbim,
Her dönüş bir işaret: belki
kavuşamasam dahi aşk baki.
(Kinaye ve dolaylama: kavuşamamak, ama aşk baki)
Eşimiz olmadı belki,
Ama aşkımız kazandı,
Ölümsüz ve yenilmez,
Mecnûn’un aşkı gibi,
Fuzûlî’nin dediği gibi,
İstidat dolu, sınırsız, derin…
Ve bilirim, bu aşk bir gün mahşerde bile sürecek,
Nurdan bir dağdan, ruhlarımızla yankılanacak,
Çünkü aşk, sahip olunan değil, yaşayan bir nurdur, yargılamaz destek olur çünkü o hakim değil velidir
Ve Üftade için Betül, her daim açan gülün ta kendisidir.