Meftun Şiiri - Hasan Kulaksız

Ey benim deli divane gönlüm!
Daha kaç kapıdan geçeceksin?
Yetmedi mi? Dipsiz uçurumlarda gezdiğin.
Bir gül incinmesin diye, fırtına olup dingin estiğin.

İncinsem de incitmem dediğin,
Ağır bedeller ödediğin, vazgeçmediğin.
Bir umuda sarılıp, binlerce hayal beslediğin.
Yetmedi mi? Acının karanlık dehlizlerinde ömür tükettiğin.

Umudun bir bakışla filizlendiğini,
Günün gecede, güzelliğin ruhta gizlendiğini.
Bir kapıyı kapayanın, bir kapıda beklediğini,
Düşünmedin mi hiç? Attığın her adımın izlendiğini.

Mutluluğun acıda saklandığını,
Dökülen her damlanın bir perde açtığını,
Hayatın, zamanın değerini, ölümden aldığını.
Anlamadın mı? Her şeyin varlıkla yokluk arasında anlamlandığını.

Ey benim deli gönlüm! sen yine durma es.
Adın Leyla’da Mecnun, Mevla’da meftun olsun.
Aç bütün kapılarını, dağıl dört bir yana.
Varsın keder, kader olsun.
Unutma! Sende herkes gibi sultanın mülkünde Memlûk’sun.