Mavinde Şiiri - Ayşe Betül Acarlar

Yokuşu bitmeyen yollarda yol ararken
zaman, yaralarımdan geçerek büyüttü beni.
Kendimden vazgeçtiğim o eşikte
yıllar geçti, yollar eskidi.

Sen,
yüreğimin en derin yerinden
geldin bir eş gibi.

Ne çok eksilirdi dünya
bir gün
bizden vazgeçseydi zaman…
Ruhum senin mavinde
durup soluklanamasaydı,
ellerin yorgunluğumu
usulca saramasaydı,
hangi baharda yeşerirdi
yaşama sevincim benim?

Sen, akşamları ışığı hiç sönmeyen
bir pencere gibiydin;
ben o eve geç kalan ayak sesiydim.

Sen, ben sendelerken
gövdene yaslandığım yerimsin.
Yan yana gelince
kısılır dünyanın sesi —
heyelan görmüş toprağıma inat,
seviyorum seni…