Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Bembeyaz bir gökyüzü
teninde ayaza vurmuş
küçük bir serçe yalnızlığında...
gözlerinin mavisi,
saçlarının sarısı,
ve tenin kokusunda kayboluyorum
İstanbul denen bu şehirde...
senli kalp atışlarım düzensiz
damarlarımda kanın,
gözlerimde varlığın,
kurak bir mevsime inat
yağan yağmur damlacıkları gibi,
mavi meleğimsin...
gayet güzel ve hoş bir çalışma
kalşemine sağlık
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta