yangınım ol mavilerde...
kes sesimi, derinlerinde...
at beni koynundan...
çırpınmasın kanatlarım boş yere...
rüzgarın yıksın mavilerimi...
yetim bırak,yuvasız martılar gibi
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Şiirin konusu ne olursa olsun içinde MAVİ geçtimi herşey anlam kazanıyor Ertan arkadaş;tebrik ederim.
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta