Çocukar insanlar. dünyada ölürken.
Kimseler acımaz boynu büküklere.
Sabahları başımıza güneş doğarken.
Matemler düşmüş can bizim ellere.
Yüzme bilmezsen seni deniz boğar.
Bazıları kendini hep insandan sayar.
Kalleşler verdikleri sözlerden cayar.
Kimseler uğramaz can bizim ellere.
Neye yararki gülsüz bülbülsüz bağlar.
İsyan eder çiçeksiz sümbülsüz bağlar.
Yetimler anasız babasız evinde ağlar.
Kuşlar konmaz oldu can bizim ellere.
Fehmi.
Arılar şimdi çiçeksiz balları yapıyor.
Dağımızda kocaman dikenler açıyor.
Ne oluyorsa ağaçlara doğaya oluyor.
Güneş doğmuyor can bizim ellere.
Kayıt Tarihi : 1.3.2026 13:28:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!