Dönülmez bir akşamın ufkundayım yine,Çaresizlik tavında demini tutarken yalnızlığım güneşi doğmayan sabahlara nöbetçi kalır uykuya hasret yorgun gözlerim..Yarını olmayan bir hayata gebedir yaralı düşlerim.Güneş görmeyen umut tarlasına her gün bir umut tohumu eker yaralı kalbim yalan sevdalara inat..Kimbilir belki birgün karanlığın orta yerinde onu da saracak bir el çıka gelir.Çalpan'ı böylesine yaralayan ellere inat...
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta