Maral Şiiri - Melik Kaya

DİDEM YARALANMIŞ
SEL GİBİ KANLAR
SEVENİN HALİNDEN SEVENLER ANLAR

AVCI GERMİŞ YAYINI
HEDEF TUTMUŞ OTURMUŞ
MARAL SEZMİŞ AVCIYI
HEDEF OLMAKTAN ÇIKMIŞ
AVCI BİR ADIM DAHA ATIP DURMUŞ ORADA
BU SEFER OKU HAZIR ETMİŞ ARADA
ÇEKMİŞ YAYI BIRAKMIŞ.
UÇUP GİTMİŞ OK KAYIP
ALDIRIŞ ETMEMİŞ BUNADA GÜZEL MARAL
SEKMEYE DEVAM ETMİŞ GÖRMEMİŞ OKTAN ZARAR
AVCI AÇMIŞ ELİNİ SEMAYA SESLENEREK
“ yarab bu maral bana nasip” DİYEREK
BİR DAHA HÜCUM EDİP ATMIŞ OKU ARDINDAN
YARA ALMIŞ MARAL O ZÜLÜFLÜ KARNINDAN
AHU ZAR OLMUŞ YER GÖK
MARAL FERYAT FİGAN
SENDELENMİŞ BİRAZCIK VE DEVRİLMİŞ ARDINDAN
GÖZÜNDEN YERE DOĞRU UFAK BİR YAŞ DAMLASI
SÜZÜLMÜŞ DÜŞMÜŞ YERE
DÜŞMEMİŞ DAHA BAŞI
AVCI BÜYÜK BİR ZAFERİN KAHRAMAN KOMUTANI
YÜRÜYOR MARALA DOĞRU YANINDA BEYAZ ATI
YAKLAŞINCA MARALA
DİZ ÜSTÜ ÇÖKMÜŞ YERE
PİŞMANLIĞI BESBELLİ AMA YAPMIŞ BİR KERE
BİRKEZ DAHA ELİNİ SEMAYA KALDIRARAK
“açtım yarab çok açtım” SESLENMİŞ AĞLAYARAK