Manzara Şiiri - Mustafa Emre Gökdal

Kanıyor ellerim, tuttuğum cam kırığında,
Kimsesiz kaldım bu kentin soğuk sokağında.
Gözlerim kan çanağı, yüreğim paramparça,
Nasıl düştüm acıdan örülmüş bu karanlık ağa?

Hep o güzel günlerin hayaline aldandım,
Ateşin ortasında serin bir su var sandım.
Tükendim, kalmadı bir adım atacak gücüm,
Sanki sevmek değil, çile çekmek benim suçum.

Bir ses fısıldar içimde, sil artık gözyaşını,
Kaldır omuzlarına çöken şu dertli başını.
"Seni inciten pencereyi bırak manzarası ne kadar güzel olursa olsun,"
Bırak ki içindeki bu kanayan yara artık son bulsun.

Ama kopamıyorum, seyrediyorum o uçurumu,
Kendi ellerimle yazdım ben bu hazin sonumu.
Acıyın bu şaire, kalemi kırık, umudu yasta,
Ölüp gidiyor yavaş yavaş, bu cam kenarında hasta.