Mabedim Cehennemim Şiiri - Afşin Dualı

Fikri tokat yedim, serden geçtim,
Yere düşmeden dergahında demlendim,
Susmadım, dilim ile sabrı ısırdım,
Yüzümün astarını yırttım da geldim.
​
Kemiksiz etten kütüphane dilim,
Dilim ucunda kasvetli zemheri,
Gerçeği gerçekçi haliyle kustum bildim,
Yüzümden astarı yırttım, emekledim.
​
Gerçeğin gerçekçi haline sarıldım,
Ne Ebubekir’e ne Ömer’e rastladım,
Hayâ idi ödünç, bu hayatlar emanet,
Ne Osman’ı buldum, ne ilmin Ali’sine rastladım.
​
Sustum, ne dostu gördüm ne yoldaşı,
Sustum, ne özrünü gördüm ne hayrını hayatın,
Sustum, dilim hayâ etti konuşmaktan,
Sustum, haykırışı dualara sakladım.
​
Bu düzenin mutlak hakimi benim,
Bu bedenin, bu kanlı sinenin,
Bu siluetin, bu gölgenin hakimi benim,
Bu öfkenin, bu bitmez harbin!

Varlığım ummandır, damlaya sığmaz!
Ruhum arş-ı aladır, dünyaya sığmaz!
Zahirim sefilse de batınım sultan,
Mekanım sonsuzdur, mekana sığmaz!
​
Sonum ölümlü, yolum ince bir sızım,
Dualar avcumda iki dilim ekmeğim,
Her şeyin hakiminde bir garip sefilim,
Kıldan ince sıratın altında cehennemim.
​
Benim eserim, benim mabedim, cehennemim,
Kendi ateşimle yandım, kendi külümle geldim,
Hem hakimim bu mülke, hem mahkumuyum,
Nefsimi yırttım da, hakikate erdim.

Sığmazam...
Mende sığar iki cahan...
Sığmazam...

​