Mabedim Şiiri - Jekpot Senkaybettin

Mabedim sendin,
Kalbimin en sessiz yerine
Adını bıraktım.
Secde eder gibi sevdim seni,
Bir günah işler gibi değil,
Bir ömür adar gibi.

Kıblem sen oldun,
Yönümü sana çevirdim.
Dünya arkamda kaldı,
Ne varsa senden sonra
Önemsizdi.
Yolum sendin,
Gittiğim her yolun
Sana varacağını sandım.

Ama sen…
Sen ben olamadık.
Aynı aynada kendimizi göremedik.
Aynı duaya
Aynı kalpten “amin” demedik.
Ben yanarken
Sen uzaktan baktın.

Bir hayal kurduk,
Adını “biz” koyduk.
Uykusuz gecelerde büyüttük onu,
Sabahlara söz verdik.
Duvarlarını umutla ördük,
Tavanına hayaller astık.
Sonra…
Hayallerin enkazında
İkimiz de kaybolduk.

Bizli düşler kurduk,
Ellerimiz tutuşmasa da
Kalplerimiz yeter sandık.
Ama bazı sevdalar
Sadece hayalde yaşar,
Gerçeğe değince
Dağılır.

Hayalde kaldın,
Dile gelmeyen bir dua gibi.
Adını söyledikçe
İçimde büyüyen bir sızı oldun.
Haram dediler, sustum.
İçime gömdüm seni,
Kimse duymasın diye.

Oysa helalim olmanı dilemiştim,
Uykusuz gecelerde.
şahidim,
Gözlerim yorgun.
Her sabah
Biraz daha sensiz uyandım.

Hadi var git yoluna,
Tutamam artık.
Yüreğim hendek hendek,
Her adımda düşüyorum.
Bir hendek de sen kaz,
Acıdan korkmam.
Gelen senden gelsin yarim,
Alıştım yanmaya.

Var git yoluna,
Ben yaralarımla kalırım.
Sen yoluna bak,
Ben geçmişe.
Mabedimdin…
Ama yuvam olamadın.

Ve bil ki,
Bir gün adım anılırsa kalbinde,
O gece
Ben yine uykusuz olacağım.