Liman Şiiri - Ömer Mirza 2

Bir dünyam vardı senden önce,
Doğrularım vardı, hayırlarım vardı kendimce.
Dumanı bu kadar içime çekmezdim,
Kuşlara inat kafam yerde yürümezdim...

Diledim, mütecaviz sularla ruhuna dokunmayı,
Uzaktan da olsa gözlerinde yaşamayı,
Limanında bekleyen gemileri yakmayı,
Hürce dallarına konan kuşlar kadar uçmayı.

Hayretle izledim, limanların boğulmasını,
Senden başka ne varsa yok olmasını,
Her yerin işgâlci gemilerle donanmasını,
Güneşin senin üzerine yeniden yeniden doğmasını...

Vazgeçtim yaşamaktan esîr olmayı diledim ve buydu sonum,
Yenildim, bakmaya güç yetiremediğim gözlerinle kovuldum.
Oysa en sessiz tarafından seyrettim, en dalgasız en masum,
Kalmadı başka liman, kalmadı geride sığınacak yurdum...

Görmemeliyim başka gemilerin limanına yanaştığını,
Ve bilmeyeyim ardımdan nedametle yaş akıttığını.
Uzaktan seveyim, bırak izin ver usûlca gideyim,
Gecenin karanlığında ayrılayım maveraî limanından...