Leyla ile Mecnun Şiiri - Zeynep Saylan

Leyla ile Mecnun
Çöllere adını yazdı garip yanık Mecnun
Leyla diye savruldu gece rüzgârla aştı
Aşk ateşi, gönlüne olmuştu tanık mecnun
Çığlık çığlık inledi kavs ruhu aşkla pişti.

Bir gül için düşürdü ömrünü ıssız çöle
Adını zikreyledi yaşları döndü göle
Gözlerde akan göller, kurmuştu geldi dile
Leyla bir sır Mecnun paramparça hâle düştü

Rabbime secde etti duada nuru gördü
Yıldızlar hep şahitti karanlık sırı gördü
Leyla adı denince sahrada yâri gördü
Aşkı bir kıyametti gönlünde gizli eşti

Ne taht kaldı ne tacı çöl aldı sustu sessiz
Bir ismi vardı yalnız, göğe yazar nefessiz
Leyla ile Mecnunun destan oldu kaldı iz
Aşkın en yanık hâli kaldı zamana şaştı

Saçlarına değmedi yıldız erişti güce
Mecnun’un gözlerinde kıyamet saklı gece
Bir bakışı bin ömre bedeldi sözleri yüce
Leyla susar, susuşu yakan ateşten taştı

Aşk beşeri sandılar, o sırra ermez akıl
Sahra dergâh kesildi , avuc içinde okul
Hikaye destanlarda, Hakk’ı anlatır kul
O gönlünden uçtu ,saf menzile ulaştı

..Zeynep Saylan......