Gecenin loş ışığı vurunca pencereme
Uykularım kaçıyor anlamıyorsun Leylâ
Çoban yıldızı gibi doğuyorsun geceme
Duygularımı aşka yoramıyorsun Leylâ
Seni aşka çağrımın sanma gelecek sonu
Evet diyene kadar bitmeyecek bu konu
Bir kağıta yazıpta verdiğim telefonu
Haftalar aylar geçti aramıyorsun Leylâ
Sen çöllerde yağmurum sen hayat veren suyum
Sen gönlümün sultanı sensin benim gururum
Bil ki bu aşk uğruna tereddütsüz ölürüm
Gönül yarama deva olamıyorsun Leylâ
Gönülden sevmeyenler mutlu olmaz inanki
Gülsün seninde yüzün aşkın tadını var ki
Aşkı bilmeyenlerin esiri oldun sanki
Duygularını özgür bırakmıyorsun Leylâ
Biliyorsun bu aşkın kalbimde izi derin
Oysa bu aşktan yana hep susuyor dillerin
Pencerene her baktım kapalı perdelerin
Bir türlü gün yüzüne çıkamıyorsun Leylâ
Seni sevdim diyorum göğsümü gere gere
Kutsal kitap üstüne yemin ettim kaç kere
Sevmekten korkuyorsun hiç gereği yok yere
Karamsarlığa darbe yapamıyorsun Leylâ
Kerim Yavuz
Kayıt Tarihi : 17.11.2026 19:12:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!