Köhne kaldırımlarda yitirilmiş cennetler,
Kirpiklerimde asılı duran enkazlara ait.
Üşüyorum.
Ört üstüme, güz rüzgarlarını.
Sağır edici harflerle bezenmiş mısralar,
Hoyratça gözyaşlarıma hükmeden bir acı…
Boğuluyorum.
Sapla boğazıma haykıramayışlarımı.
Titreyen parmaklar, ıslak yanaklar
Ve kan lekelerini misafir eden kırık aynalar.
Susuyorum.
Boynu bükük cümlelerin.
Rüzgara sarmaladım, yazmaya kıyamadığım şiirleri.
Olur da
bir gün
duyar mı birileri?
26.03.16
Kayıt Tarihi : 31.3.2016 19:37:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!