Gözlerimin önünden geçiyor tüm İstanbul,
Gezdiğim sokaklarda yağmur sesi,
Gözlerim yollarda arıyorum tek bir insan gölgesi,
Yanlızlığım ezelden, ve olacak ebedi.
Aydınlık tek bir köşe başı dahi kalmamış,
Tüm karanlıklar bana düşmanmışım gibi bakıyor,
Ellerimde ufalanıyor zamanın kadim kumları,
Ve çıkıyor bir kemanın yayından senfonilerin en ağırı.
Benim güneşlerimde dahi ışıktan eser yoktur.
Yanıma gelen kaçar, günlerim bir uzun yoldur.
Zamanın izleri kalır aynalarda, irili ufaklı.
Bense direniyorum yüzümde ki sahte gülümsemeye karşı.
İstemiyor beni bu kadim şehir,
O kadar günaha rağmen bir ben yük oluyorum sırtına,
Kara bir duman gözükür evlerin bacalarında,
Yaşayan bir beden olduğunu gösterir bu dört duvar arasında
Benimse ne evim var ne kalacak bir yerim,
Yazdığım üç beş yazı olmasa kim tarafından bilinirim?
Bugün gözlerimi kapasam, yarın tüm zihinlerden silinirim,
Ben iki yaka arasında kalan en kara lekeyim.
Kayıt Tarihi : 3.07.2026 18:56:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
