Çağırsam duyarmısın beni
Mısralarımda anlatsam seni
Ses verirmisin yazdıklarıma
Öyle bir sessizlik çöktü ki, ruhuma
Esmez artık rüzgar hayatımda,
Sen gittikten sonra!
Yüreğimden kalemime damlayan,
Şiir gibi akıyorsun,
Yüzün dünyamın şiiri.
Bakışların hayatımın nakaratı.."
Güzelliğin gün batımına eş değer..
Sen dediğimde şiirler dökülüyor,
Ben uzağı,
Gözün görmediği yerler sanırdım.
Meğer uzaklık;
Aynı gökyüzünün altında
Birbirine varamayan iki yürekmiş.
Hasretin aşıyor yokluğunu
Boşlukta sallanan el
Tutamaz yorulan sesleri.
Neşe devri bitti,
Ağır tecrübeler oturdu yüreğime.
Dehşet vakitlerde
Yokluğun öyle derin ki, varlığını bile gölgede bırakıyor.
Her şey var ama sen yoksun;
işte bu, dünyanın en büyük boşluğu.
Yani anlayacağın, yokluğun yok ediyor beni...
Kara bulutlar gibi hüzün çöktü içime,
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!