Lâmih Şiiri - Taha Bilal Mustafa Kekeç

Korku, insanın kendi gölgesinden kaçmasıdır.
Ama bazıları vardır ki o karanlığın içinde parlamayı seçer.
Hislerin ensesinde bir ömür, kalemin ucunda bir nehir...
Dinle...
​Zamanın çarkı döner, dişlilerde ruhumun tozu var,
Her sabah uyandığımda aynada bir yabancı yüzü var.
Dünya bir labirent; çıkışı meçhul, yolları dar,
Cebimde biriken taşlar, kalbimde bitmeyen bir kış var.
​Düştüm, dizlerimde kabuk bağlamış binlerce yara,
Sözlerim bir pusula, rehber olur bu kör karanlığa.
Ekmek kavgası değil bu, bir onur mücadelesi;
Susturamazsın içimdeki o yırtıcı, gür sesi.

​Yırt şu sessizliği, duy içimdeki o gür sesi,
Ekmek için değil, bu bir onur mücadelesi!
Dizlerim yara bere, yollar dar ve kapkara,
Sözlerim pusula olsun bu kör karanlıklara.

​Gök yarıldı, bak, ufukta bir ışık doğuyor isimsiz,
Karanlık pusuda beklerken biz kaldık nefessiz.
Adı üstünde bir parlayış, bir direniş bu: Lâmih!
Kaderle raks ederken her mısramız birer fatih.
​Yılma, kırılma; parlaman gerek bu zifiri gecede,
Hayatın sırrı saklı o tek bir mukaddes hecede.
Kalemim kılıçtan keskin, kâğıdım en sert kalkanım,
Fırtınalar kopsa ne çıkar? Ben zaten hep çalkalandım.
​Yalan dolan sofrasında karnı tok olanlar utansın,
Ben doğruluğun peşinde, varsın her yanım yansın.
Lâmih gibi parlamak, karanlığı kalbinden vurmak gerek,
Zorbaların dünyasında dik durup "sabır" demek.

​Yırt şu sessizliği, duy içimdeki o gür sesi,
Ekmek için değil, bu bir onur mücadelesi!
Dizlerim yara bere, yollar dar ve kapkara,
Sözlerim pusula olsun bu kör karanlıklara.

​Çünkü karanlık sadece senin parlamandan korkar.
Lâmih gibi... Derinden ve sessizce...
Kendi savaşının kahramanı ol.