Lades Şiiri - Uğur Musab Şahin

Daha dün akşam yemekteydik.
Bugün o komşuyu defin ettik,
Öğlen vakti aniden fenalaşmış,
Hemen hastaneye yetiştirdik.

Ambulansta oldu ilk müdahale,
Olayı görüp telaşlandı mahalle,
Hastaneye varınca geç kalınmış,
Bizden önce davranmış Azrail’de..

Akşam havadan sudan konuştuk,
Cami çıkışı dışarıda yine buluştuk.
Evde bol köpüklü kahveyi içerken,
Gaza gelip onunla ladese tutuştuk.

İnsanın varlığı bir ses ve bir nefes,
Ruh değil bahane arayan, ten kafes.
“Kalp krizi” demiş, nöbetçi doktor.
Daha öncede geçirmiş, tam iki kez.

Bir eş, üç çocuk bırakıp gitti ardında,
Beki elli, belki elli beş arası yaşı da,
Ne o, ne de biz bilebilirdik öleceğini,
Ah! Yarım kaldı üç yıllık ev inşaatı da..

Ebedi kalacağı ev ikindi vakte yetişti,
Hatta herkesten önce gidip yerleşti.
İnşaatı onu maddi manevi yormuştu,
Biz tabutu taşırken bana “lades” dedi.
2026