Kuyu Şiiri - Burak Değirmen

Hayata boyun eğiyorum .
Birer birer enkaza dönen düşüncelerim,
ve yitip giden umutlarımla,
zihnimde büyüyen boşluğun dibinde diz çöküyorum.

korkarım.
Kendimi affedememenin acısından.
Geleceğimi kurgularım, defalarca zihnimde.
Bir kuyunun dibinde yapa yalnız... umutsuzca.

Yakarışlar yükselir O kuyudan;
Yalnızlık , “benim hatalarım” diye isyan eden...
Bitap düşen bir ruhun sesleri duyulur derinlerden.

Oysa,
o ruh, kendini kaybetmekten mi korkuyor,
yoksa zihninin yarattığı , karanlık zindan'dan mi kaçıyor?