bir şairi en çok kelimeler öldürür
ertelenen bir gülüş bırakmışsam yakana
tutunsun istemedim perçemine bir rüzgar
meğer yola çıkarken yağmurundan kaçmışım
göğsünü yarılayan hançer gibi sımsıcak
kapattı gözlerini o narin elleriyle
ölü bulutlarıyla yatıştı ruhum
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




gecekondu sanarak
yaktılar aşk hanemi
hasret kaldım toprağa
gece karanlığına
tebrikler
kaleminize, yüreğinize sağlık.
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta