Kuşların Dilinden Aşk

Bir seher vaktiydi,
Kaf Dağı’nın eteğinde
bir meclis kuruldu.

İlk sözü Hüdhüd aldı,
yolu bilen, haberi taşıyan:
“Ey kuşlar,” dedi,
“aşk bir menzile varmak değildir,
yolda yanmayı kabul etmektir.
Kim sonucu sorarsa
henüz yola çıkmamıştır.”

Bülbül öne çıktı,
göğsü yara, sesi titrek:
“Ben gül için ağladım,” dedi,
“gül açmasa da
benim sesim boşa gitmedi.
Aşk karşılıkla ölçülseydi
ben çoktan susardım.Aşk bir karşılık beklediği için değil,
var olduğu için kıymetlidir. ”

Kartal kanadını silkti,
yüksekten bakan ama yalnız olan:
“Ben zirveyi gördüm,” dedi,
“ama aşk yükselmek değildir.
Yüksekte kalmak isteyen
sevmenin ağırlığını taşıyamaz.”

Kumru konuştu sonra,
iki kanadı birbirine yakın:
“Aşk,” dedi,
“yan yana durabilmektir.
Ama biri uçtuysa
diğeri kendini kaybetmesin diye
ayakta kalmalıdır.”

Baykuş harabenin gölgesinden seslendi:
“Ben gecede yaşarım,” dedi,
“terk edilmiş yerlerde.
Aşk bazen
insanı yıkar,
ama o yıkıntıdan
hikmet doğar.”

Turna uzaklardan geldi,
yolu uzun, sabrı geniş:
“Ben göçerim,” dedi,
“ama her dönüş bir bekleyiş ister.
Aşk acele etmez,
mevsimini bilir.”

Saka dallar arasında sekti:
“Aşk,” dedi,
“hafif görünür
ama insanı en ağır yerinden tutar.
Neşesi bile
bir imtihandır.

Güvercin kanadını yere indirdi:
“Ben barış bilirim,” dedi,
“aşk kavgayla değil
merhametle yürür.”

Doğan hızla geçti meclisten:
“Aşk,” dedi,
“tutkuyla karıştırılır bazen.
Oysa aşk
tutmaz,
salıverir.”

Serçe titrek bir sesle konuştu:
“Ben küçüğüm,” dedi,
“ama sevgim hafif değil.
Aşk büyüklükle değil,
samimiyetle ölçülür.”

En sonda Simurg’un sesi duyuldu,
ama kendisi görünmedi:
“Beni arayanlar,” dedi,
“bilsin ki
aradıkları kavuşma değil.
Aşk,
sizi size getirir.
Varırsanız kendinize
bana varmış olursunuz.”

Meclis sustu.
Kuşlar kanatlarını indirdi.
Kimse “ne zaman” demedi,
kimse “olacak mı” sormadı.
Ve göğe şu dua yükseldi:
Her aşkın ve aşığın yolu kendine mahsustur. Aşk yolu aşıklara mübarek olsun.
Ve Müjde olsun:
Aşk, başlı başına
kıymetli bir hazinedir.