Kurtuluş Harbinden Kalma Bir Konak

Kurtuluş harbinden kalma bir konak,
Kapısında demir, dilsiz bir tokmak.
Kilit taşlı köşede kalmış yunak,
Kurtuluş harbinden kalma bir konak.

Kapı ardı yaşlı çınar ağacı,
Yanı başında kızarır ekmek sacı.
Avlusunda çarşaflı üç beş bacı,
Kurtuluş harbinden kalma bir konak.

Penceresi açık, hanımeli kokar,
Arka penceresi sokağa bakar.
Kerpiç damdan ince sular akar,
Kurtuluş harbinden kalma bir konak.

Avlunun ortasında incir ağacı,
Kenarlar örülü, başında tacı.
Alt katta oturan gazi, kiracı,
Kurtuluş harbinden kalma bir konak.

Sarımsaklar tavanda, dolu bir ambar,
Yanında kurutulmuş ince mumbar.
İsli lambası atadan yadigâr,
Kurtuluş harbinden kalma bir konak.

Sokakta oynar çocuklar saklambaç,
Sobelemeden seni hemen kaç, kaç!
Küçükleri saklar o koca ağaç,
Kurtuluş harbinden kalma bir konak.

Taş duvardan yükselir ince nida,
Odalarda silinmez içli seda.
Yaşlı gözlerle gidenlere veda,
Kurtuluş harbinden kalma bir konak.