Kurtuldum Şiiri - Ekrem Öztürk 3

Ferdi Tayfur’un “Kurtuldum” şarkısını dinlerken durup düşündüm.
Yazdıklarımı düşündüm…
Yaptıklarımı düşündüm…
Hissettiklerimi, yaşadıklarımı, yaşattıklarımı düşündüm.
Sonra bir de geriye dönüp baktım.
Baktığım yerde sevgi vardı, emek vardı, sabır vardı…
Ama vefa yoktu.
İnsan bazen böyle anlarda durup kendine soruyor:
“Ben ne yaşadım?”
“Ne verdim?”
“Ne aldım?”
Bir an içimden şu cümle geçti:
“Demek ki kurtuldum.”
Ama sonra kendime başka bir soru sordum:
İnsan sevdiğinden kurtuldum diyebilir mi?
Sevdiğine “Senden kurtuldum” demek mümkün mü?
Sevgi, insanın kurtulacağı bir şey midir?
Sonra düşündüm…
Vefa, sevginin en güzel karşılıklarından biridir.
Ama vefa sadece iyiliğe gösterilen bir karşılık değildir.
Gerçek vefa, sevgiye gösterilen vefadır.
Çünkü sevgi, hesapla yaşanmaz.
Sevgi, karşılık bekleyerek büyümez.
Bunca geçen zamanı düşündüm…
Zamanın içine koyduklarımı düşündüm.
O zamanın içinde yaşadıklarımı, yaşattıklarımı…
Düşündüklerimi, hissettiklerimi…
Uykusuzluklarımı…
Gözyaşlarımı…
Hepsini tek tek topladım.
Topladım…
Topladım…
Topladım…
Ortaya kocaman bir şey çıktı:
Sevgiye gösterilmiş bir vefa.
Sonra kendime sordum:
Ben ne yaptım?
O ne yaptı?
Gözün gibi baktığından nasıl bir karşılık gördün?
Uykularını kaçırdığından sana ne kaldı?
Bunları yazmak zor.
“Kurtuldum” diyebilmek zor.
Hele bunu kaleme dökmek çok daha zor.
Çünkü insan sevdiğinden kurtulmaz.
Sevgi insanın içinden çıkıp gitmez.
İnsan sevdiğiyle yaşamayı öğrenir.
Sevdiğini kalbinde taşır.
Hatıralarına koyar.
Ve sonra bir gün, o kişi hayatından gitse bile…
İçinden sessizce şunu söyler:
“Sen gittin belki…
Ama hatıran bana yeter.”
Çünkü bazı insanlar hayatımızdan gider,
Ama sevdikleri kalbimizden gitmez.