Kuraklık Şiiri - Phobos Demios

/1/
Kendimi senin aşkının ateşi ile
kavrulmak için kıvranırken buluyorum her akşam vakti.
Yorgunum, bitap düştüm seni sevmekten.
Sense tazeciksin koynumda,
henüz sınanmamışken karşılıksız aşkla.
Ellerimi nasıl dolayayım senin diri boynuna?
Benimki bakarken yer kabuğuna,
küçürek kaldım; cılız bir kız çocuğudur karşındaki.
Cüssesine aldanma.
İnsan ondan nasıl tutkulu bir öpücük bekleyebilir?
Nasıl arayabilir teninde bir kıvrımı?
Ben aşkımı eskittim; rengim senin rengine soluk kaçar, sevgili.
Ancak aşk eşitlerarasıdır.
Ben acı çekmeye, sen tatmin olmamaya mahkumsun.

/2/
Senin ateşinin susuzluğu ile,
kana kana içtim diye yol üstü köhne pınarlardan.
Ne olursun, devirme bana gözlerini.
Koynunun sıcaklığı ile sarhoş olan bu gönlün
tesellisi var mıdır başka sıcaklıklarda, sanırsın?
Kabul, içtim o hilecinin tatlı suyundan,
senin alevlerinin içinde hayat bulabileyim diye.
Ben bir çelişkiler ürünüyüm,
bir haz kaşifiyim.
Sana olan sonsuz merakımı dindirmek için
hileli zemzemlerden de içerim,
zehirli pınarlarda da yüzerim.
Çünkü sana geri döneceğim.