Küpeli Şiiri - Hamza Mamaş

Hikmeti sual olunmaz Mevla'dan.
Küpeliyi de Mevla'ydı yaradan.
Bir lokma rızık ile bey gibi gezinirdi.
Karnı doyurunca it gibi gerinirdi.
Ne de olsa aslı, asaleti kıtmirdi.

Bir cümleye dert oldu bu itin ettikleri.
İbret oldu aleme yetimin çektikleri.
Yağmur yağdı iş yok gibi şimdi kalkıp dam ara,
Sopalı çocuklardan köşe bucak yol ara.
Kime zarar vermiş habu garip fukara.
Aslı kıtmir olsada, kıtmir gibi değildi.
El kadar lokma ile aslan gibi gezinirdi.

Yatmış sokak başı Rabbini yad ediyor.
Günahkar kullardan hangisi fark ediyor.
Sanki bizim köpeli aleme zulüm edeyor.
Gelen geçen günahkar bu garibi irdiyor.
Öylesine dalmış ki alemi seyrediyor.

Başı boş dünyada bir onun küpesi var.
Hele burası dünya, birde ötesi var.
Bu garibe bir lokma, daha ne isteği var.
Günahkar kulların boy aynası küpeli.
Sen dünyalısın da bizim küpeli nereli.

Kim demiş itlere dize, beyit yazılmaz.
Edna kullar kadar küpeli it sayılmaz.
Öyle bizim küpeli ansiklopediye sığmaz.
Hikmetini bulmadıysan o senin körlüğündür.
Cenneti görmedim deme,
Belki dunyada gördüğündür.
Hak hediye eylemiş küpeliyi bizlere.
İnşallah makberde ışık gözlere.