Küp kuru bir daldan Şiiri - Murat Ülkü

Kupkuru bir daldan, fışkıran hayat,
Toprağın bağrında, gizli bir murat.
Sert taşa inatla, eylerken biat;
Yarınlara açılan, kapıdır filiz.
Umut bitti dersin, hayat durur ya,
Karanlık içinde, kalır her rüya.

İşte tam o anda, dönen dünyaya;
Gülümseyen taze, bir sürgündür o.
Lakin aynı toprak, aynı bu sevda,
Kökler birbirine, etse de nida;
Duyulmaz bir türlü, kopan bu veda;
Yan yana durup da, sormayan biziz,
Aynı toprakta iki, meçhul iziz.

Biri kışı bekler, biri baharı,
Biri sevda çeker, biri kahırı.
Dertler mi ayırdı, bunca sağırı?
Aynı göğün altında, döner dururuz,
Birbirimize bakıp, hasret çekeriz.
Sen kimsin ey yarim, sen nesin böyle?
Şu dilsiz ruhuma, bir kelam söyle.

Güzelliğin mi sır, çok mu kederin?
İçin de kazdığın, kuyu mu derin.
Söyle hangi göğün, emanetisin?
De, sen bu deryada, neyin sesisin?
Güzel kadın söyle, kimin nefesisin?
Kökün bende lakin, bana uzaksın.

Belki bir şifasın, belki tuzaksın;
Dokunsam kaybolan, bir hayal misin?
Cevabı olmayan, bir sual misin?
Aynı topraktayız, bir nefes kadar,
Lakin aramızda, mesafeler var...
Seninle dolar mı, içimde ki derin kuyular?

Varlığın muamma, yokluğun sızı;
Söyle ey kalbimin, en saklı izi.
Sen nesin; rüya mı, bir hakikat mi?
Bana bu yalnızlık, Hakk'tan miras mı?
Şu dilsiz toprağın, dili olsaydı,
Senin saklı sırrın, bana dolsaydı;

Belki nevres değilsin, koca bir çınar;
Sende gizlenmiştir, sonsuz bir bahar.
Derinlerindeyim, sonu yok yolun,
Kanadım kırıldı, tutmuyor kolum.
Sen kimsin; ecel mi, yoksa hayat mı?
Senden gayrı her şey, gayrı bana yasak mı.

Aynı toprakta iki, dilsiz mezar;
Söyle bu ayrılık, kime ne yazar?
Düştükçe düşerim, dipsiz kuyuna,
Alıştım artık bu, sessiz oyununa.
Güzel kadın söyle, sonumuz ne ola?
Verecek mi bu dertli yolcu sende bir mola?

Sen meçhul bir sızı, sen derin bir ah;
Senden ötesi bak, artık hep günah.
Garip Murat söyler, sitemi bitmez,
Gönül bu meçhulün, ardına gitmez.
Vuslatın ateşi, sönmekle yitmez;
Sırrım sende kalsın, ey güzel kadın...