Kum Saati Şiiri - Orhan Çevik

Kum saatim,
Zamanın duayeni,
Bir karın ağrın var bu günlerde,
Çözemedim.
Anlaşmış sanki celladımla
Hınzır gibi tek düze bakıyor.
Baksa da yetmez,
Tuz tuz dökülüyor.
Günahları mı, göz yaşları mı.?
Bilmiyorum..
Bilmiyordum,
Zamanla yarıştığımı.
Zamandan kaçıştığımı.
Ceviz ağacı gölgesindeyim sanki,
Anlatılmaz bu baş ağrısı.
Eklemlerimde keman sesleri,
Eğildi zaman önümde
İzler fısıldadı, köşe bentlerime
Derin derin çizgiler eşliğinde.
Ömrün mesaisi doldu, dolacak..
Koşar adım zamanla mı yarışacak
Odamda bir tarafı kırık boy aynası
Baktıkça yüzüne kusar, kör olası.
Gözlerimden geçer ömür çizelgesi.
Tik tak tik tak bitiyor senfonisi.
Aynalar aynalar zamanı kaşır.
Yalnız yüzeyinde bir anlam taşır.
Görünen doğru ise de
Gözler bulanıklaşır.
Zamanla gelenler,
Zamanla tuzaklaşır.
Kum saati kalır
Benden geriye,
O da; zamanla uzaklaşır…