Kül Tutmuş Bakış Şiiri - Efsun Bkr

Kanatlarımda zamanın küle dönmüş hâtırası,
Her tüyümde bir hasret, her zerremde bin sızı.
Güneşe aşık değilim, ben yaranın aynası,
Küllerimden gül toplarım, gizleyerek alazı.

Kimse sormasın artık, bu yangın neden bitti?
Dumanı hâlâ tüter içimdeki o kördüğümün.
Seni benden alan her neyse, sessizce gitti,
Bense kendi boşluğumda, kendimi yürüdüm.

Bakma öyle yüzüme, bu kül tutmuş bir bakış,
Gül toplarım ellerimle, dikenleri kanatan.
Sevsen ne çıkar artık, ruhuma geçmez nakış,
Sevmesen ne çıkar ki, yalanı aşk sanan?

Ben kendi enkazımda, bir bahar saklıyorum,
Sevdanın ne değeri var, bu yaralı kanatta?
Ben sadece küllerimle, kendimi aklıyorum,
Varlığın bir boşlukta, yokluğunsa hayatta.