Kuddas-ı Nur Şiiri - Sadık Kocabaş

KUDDAS-I NUR
Buhurdan tütüyor cennet kokusu,
Reyhanla yıkandı ruhun uykusu.
Silindi gönülden dünya korkusu,
Nurdan bir kadehte can buldu sırlar.

Saki dolandırır aşkın kabını,
Ezelden yazmışlar yolun babını.
Münkirler bilmezler işin çapını,
Cevher sandığında saklıdır nurlar.

Güneşin özüdür kadehte yanan,
Mana’nın aşkıyla odlara kanan.
Cahil ayık gezer, sarhoştur inanan,
Bu demin tadını sadece canlar bilir.

Diz dize gelmişken erlerin hası,
Kalpten söküp attık kiri ve pası.
Gönül bir aynadır, sükût libası,
Sırrı faş eylemez gerçek vakarlar.

Yedi gömlek geçtik, yıldızdan geldik,
Ali’nin katında biz ikrar verdik.
Reyhanın dalında gerçeğe erdik,
Bu yolun bendine düşer baharlar.

Kalemsiz Şair’im, özden süzüldüm,
Mana’nın aşkıyla satıra dizildim.
Ehl-i Beyt yolunda kurban yazıldım,
Sessizce çağlayan, gizli pınarlar.