Küçümseme Sessizliğimi Şiiri - Hamit Atay

“Küçümseme Sessizliğimi”

Küçümseme sessizliğimi…
Ben sustuğumda dünya daha gürültülü olur,
Bilmezsin.
İçimde biriken fırtınalar,
Sana söyleyemediklerim,
Bir ömrün kırık harfleri gibi
Yüreğimin kıyılarına çarpa çarpa büyür.

Küçümseme sessizliğimi…
Belki bir gün konuşursam,
Yıllardır sakladığım acılar dökülür önüme,
Tutamazsın,
Dayanamazsın,
“Keşke susaydı” dersin belki…
Ama ben sustukça kimse görmez kanayan yanımı,
Kimse fark etmez çöken geceleri içime.
Küçümseme sessizliğimi…
Ben ağlamayı içimde öğrendim,
Gözyaşlarımın adresi yok artık.
Ne bir omuzda durur,
Ne de bir elde kurur.
Yalnızlığım büyür sadece,
Senin bilmediğin kadar sessiz,
Sana söyleyemediğim kadar derin.
Küçümseme sessizliğimi…
Bazen susmak;
Dua etmektir kendine,
Direnmektir hayata,
Bir şiirin en ağır kelimesidir.
Ben sustuğumda,
Bir şehrin ışıkları söner içimde,
Bir sokak daha üşür,
Bir insan daha eksilir yanımdan.
Küçümseme sessizliğimi…
Çünkü ben sustukça,
Anlarsın bir gün ki:
Susmak yenilgi değildir,
Susmak terk ediş değildir,
Susmak bazen
“Yeter artık yoruldum”
demenin başka bir yoludur.
Ama bil…
Bir gün konuşursam gideceğim.
Ve o gün,
En çok sen duyacaksın
Bu sessizliğin acıttığını.
Hamit Atay