Kucaklar Şiiri - Hüdaverdi Öz

Dilerse rabbim, kavuşturur bizi
Köyüm kucaklar, toprağım kucaklar.
İlkbahar eyler, hazan olmuş güzü
Bağlar kucaklar, mor dağlar kucaklar.

Herkes, hain-nankör değil ya elbet
İnsan gibi, insan da vardır elbet
El sarmazsa da, mezar sarar elbet
Gassal kucaklar, salaca kucaklar.

Aynı kalmaz alem, değişir zaman
Kah nihavend, kah hüzzam çalar keman
Yaşım geçer, kesilir takat derman
Baston kucaklar, sandalye kucaklar.

Kaderde ne varsa, gelirmiş başa
Bazen kan katarsın, ağlarken yaşa
Birde bakmışsın ki, girmişsın kışa
Tipi kucaklar, fırtına kucaklar.

Çabuk geçer geçmez denen seneler
Sona erer bitmez denen emeller
Kuru dal gibi, dökülür hayaller
Elem kucaklar, acılar kucaklar.

Sardı gönlümü gene bir kasavet
Hazır ol, gelmeden ilahi davet
İmandan başka varmıdır bir servet?
Mezar kucaklar, kefenler kucaklar.

21.9.26